Eskiden sorarlardı, ısız bir adaya düştüğünüzde yanınıza hangi kitapları alırsınız?

Bende tatile giderken kitaplığımdan üç kitap seçerek gittim.

Bunlardan ilki, Son Ada idi.

Ve nasıl isabetli bir karar verdiğimi elime aldığımda anladım.

Hem denizin kenarında şezlongda oturarak okuduğum bu kitapta, deniz, ada, yeşil, doğa, martılar ve etrafımda uçuşan martılar bir anda bende o  son adadaymış gibi hissettim.

Bir ada düşünün insan eli değmemiş…

Deniz pırıl pırıl, masmavi, saydam. Doğal akvaryum gibi. rengarenk balıklarla dolu güzel koyları…

Ağaçlar birbirine geçmiş doğal gölgelikler oluşmuş, Küçük çam ormanları…

Martılar, Belkide adanın ilk sahipleri yüzlerce, Beyaz hayalet gibi sürekli uçan martılar…

geçeler yasemin kokusuna bürünen, yaz kış aynı iklime sahip saklı, gizli bir cennet Son ada…

Peki bu ada nasıl keşfedilmiş?

Bu ısız adayı yıllar önce zengin bir adam almış. Yaşlılık zamanında güzel bir villa yaptırmış. Uşakları, hizmetçileriyle buraya yerleşmiş. Haftada bir gemi geliyor. ihtiyaçlarını ona sipariş vererek getiriyorlar.

Yalnızlıktan canı sıkılınca bir kaç akrabasında, haber vererek buraya yerleşmelerini istemiş ortalama 40 eve izin vermiş. Çünkü adanın doğal yapısının bozulmasını istememiş. gelenler onun kadar değil biraz daha küçük evler imece usulü olarak yaparlar ve bu kırk ev sakinleri, son yılların kavgalarından uzakta, balık tutarak, öğleden sonra hamakta uyuyarak geçirirlermiş.

Bir gün bu ilk evin sahibi ölür. Ve ev oğluna kalır. Oğlu şehir hayatının tercih edince evi satılığa çıkarır ve olanlar olur, adanın tarihi, talihi sonsuza kadar değişir.

Ve bu kitap, Son Ada’yı yitirişimizin öyküsünü anlatıyor.

“Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir.” Yaşar Kemal

Bu kitap bana, insanların nasıl kedi hayatlarını mahvettiğini, doğanın dengesiyle nasıl oynadığımızı. İçimizdeki en naif, sakin bir insanın bile, koşullara göre bir katile dönüşebileceğini, gösteriyor.

“Livaneli’nin  bu benzersiz yaratıcı romanında, insan yapısı otoriteyle karşı karşıya… Yazar bizi dünyamız üzerinde yeniden düşünmeye çağırıyor. Mutlaka okunmalı. Prof.Lenore Martin, Harvard Üniversitesi.